Piesio - c.d.

W marcu 2013 u Alissy II pojawił się pierwszy atak padaczki. Choroba była od początku pod kontrolą VET-ów i leczona, ale ataki pojawiały się mniej więcej co 3 tygodnie i były to tzw. ataki  gromadne. Moim zdaniem były zbyt częste i takiegoż zdania byli weterynarze. Ciągle pracowaliśmy nad wydłużeniem czasu między atakami zwiększając dawki leku i wprowadzając nowe leki.

W trakcie pierwszego ataku Piesio był przerażony i najwidoczniej szukał mojej pomocy, bo przybiegł po mnie. Z czasem jednak ataki mu spowszedniały, a nawet zaczęły budzić w mojej łagodnej psinie jakieś wrogie uczucia, bo jakoś w czerwcu, gdy duża sunia leżała w drgawkach na ziemi, Piesio rzucił się na jedną z jej tylnych nóg i zaczął gryźć. Dostał klapsa, ale po chwili ponowił akcję. W trakcie następnego ataku, w lipcu, sytuacja się powtórzyła.

Pytałam VET-ów, co taka reakcja może oznaczać,  ale nie potrafili mi odpowiedzieć. Usiłowałam sobie tłumaczyć, że może nie rozumiejąc powodu drgawek Alissy, chciał ją obudzić z jej transu….

Po dziś dzień nie wiem, co to miało znaczyć.

Gdy ataki się powtarzały, a ja ruszałam na ratunek Alissy i faszerowałam ją lekami i aplikowałam wlewki z relsedu, Piesio nauczył się już nie pętać mi pod nogami i często się zwijał w kłębek i spał.

Lato 2013 upłynęło nam w cieniu ataków padaczki i operacji Agisa (mojego rudego kota), u którego stwierdzono złośliwego guza po łopatką. Biedny kocina był krojony 2 razy i to kurewstwo za każdym razem odrastało; w końcu lipca miał już nacieki na płucach.

Jedyny Piesio, który trzymał mi się zdrowo i cało i niech tak pozostanie.

Piesio urodził się w 2005, więc żyje na świecie już kilka lat, ale ponieważ jest bardzo żywy i zachowuje się jak szczeniak, często zapominam, że jest on już stateczną panią. Tylko po ślepkach widać, że nie są już oczkami młodego psiaka. Często, gdy układamy się do snu i patrzę na tą szaro-czarną mordkę, mówię do mojego Piesynka: ’Nie zostawiaj mnie Piesiu, bo mi serce pęknie, gdyby miało ciebie zabraknąć’.  I naprawdę tak myślę, bo bardzo kocham mojego Piesia.

Dekolt miał Piesio zawsze jakiś taki pomarszczony i często żartowałyśmy z Ceci, że powinien używać dobrych kosmetyków.

Gdy siedzi, np. w samochodzie, dumnie wyprostowany z klatką piersiową wysuniętą do przodu, wygląda trochę jak WC Peaker. Piesio jest w ogóle rasistą i uważa kundle za gatunek gorszy od niego, niewart nawet spojrzenia. Kiedyś dokarmiałam takiego opuszczonego przez pana psiaka na Piaskowej; pan zjawiał się raz w tygodniu i zostawiał jakieś byle żarcie, a wszyscy sąsiedzi z całej ulicy utrzymywali Miśka w międzyczasie. Kiedyś tam pojechałam z Piesiem, biedny Misiek machał ogonem i okazywał zainteresowanie moim pasażerem, a ten siedział, właśnie jak WC Peaker i nawet wzrok mu nie powędrował w stronę zabiedzonego kundla zza bramy.

Taki to mały szowinista.